บทที่ 269

โคลอี้ลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดปุ่มรับสาย

“มีอะไร” น้ำเสียงของเธอเย็นเยียบ แม้ว่าตามหลักแล้วคาเรนจะเป็นแม่ของเธอ แต่หลายปีที่ผ่านมาของการถูกทอดทิ้งและความโหดร้ายได้กัดกร่อนความรักใคร่ที่โคลอี้เคยมีจนหมดสิ้น

“โคลอี้!” น้ำเสียงของคาเรนที่ปลายสายกลับฟังดูกระตือรือร้นอย่างน่าประหลาด...